Mexikoda Kimi Antonelli, Maks Ferstappen və Lyuis Həmilton ilə birlikdə podiuma yüksələndə, növbəti rekordunu rəsmiləşdirib. Elə bir rekord ki, bəlkə də, hansısa möcüzə baş verməsə, heç vaxt yenilənməyəcək, hərçənd hazırda bunu təsəvvür etmək çətindir.
O, Formula 1 tarixinin ən gənc dünya çempionu olub, çünki bu rekordun 2010-cu ildən sahibi olan Sebastyan Fetteldən üç ildən də çox cavandır. Adətən bunun ardınca karyerada qazanılan növbəti uğurların uzun siyahısı gəlir, sürücülərin böyük əksəriyyəti isə belə nailiyyətləri yalnız arzulaya bilir.
Əslində belə görünür ki, Antonelli üçün çempionluq titulu sadəcə parlaq bir istedad sıçrayışı yox, yalnız başlanğıcdır. Demək olmaz ki, bu, onun üçün hər şeyin istədiyi kimi alındığı tam uğurlu mövsüm olub. Razılaşmaq olar ki, bu il Mercedes həqiqətən də ən yaxşı maşına malik olub, amma W17 sükanı arxasında Kiminin yalnız nəticələri yox, bu nəticələrə necə çatdığı da heyranedicidir.
Amma əvvəlcə onu qeyd etmək lazımdır ki, o, komandadakı daha təcrübəli komanda yoldaşı Corc Rasselli məğlub etməli olub. Onu həm sıralanma turularda, həm də yarışlarda qabaqlamalı olub. Halbuki Corc vaxtilə nəinki Lyuis Həmiltondan geri qalmayıb, hətta yeddiqat dünya çempionunu üstələyib.
Kimi dəfələrlə elə vəziyyətlərə düşüb ki, qələbə qazanmaq üçün təkcə xalis sürət göstərməsi kifayət etməyib. Yarışlar zamanı ona daim düzgün qərarlar vermək və düzgün hərəkət etmək lazım gəlib, bu isə artıq onun müstəsna yarış ustalığından xəbər verib. Sərt təzyiq altında soyuqqanlı qalmağı sonradan öyrənmək sadəcə mümkün deyil.
Antonelli mövsüm boyu daha təcrübəli komanda yoldaşı ilə təxminən Ferstappenin 2023-cü ildə bütün rəqiblərini məğlub etdiyi tərzdə mübarizə aparıb. Həmçinin “onluqlar”ın ortalarını da xatırlamaq olar; həmin dövrdə çempionatda Mercedes komandası sözsüz üstünlük qurub, amma burada Kiminin uğurlarının hansı hissəsinin məhz onun öz xidməti, hansı hissəsinin isə texnikanın üstünlüyünün göstəricisi olduğunu ayırd etmək lazımdır.
Mövsümün gedişini yada salsaq, qeyd etmək lazımdır ki, Antonelli bəzi yarışları sadəcə qüsursuz keçirib. Üstəlik, o, heç də həmişə ən yaxşı maşını sürməyib. Amma rəqibləri sürətlənib ona yaxınlaşanda belə, o, sakitliyini qoruyub və sanki arxasında Formula 1-də uzunillik çıxış təcrübəsi varmış kimi hərəkət etməyə davam edib.
Bununla belə, vaxtilə Həmiltonun və ya Ferstappenin erkən uğurlarını görəndə dərhal aydın olurdu ki, bu sürücüləri xüsusi istedad fərqləndirib. Nəticədə hər ikisi öz nəsillərinin ən güclü təmsilçilərinə çevrilib. İndi biz Antonellinin uğurunun şahidi olanda da təxminən eyni hiss yaranıb, buna görə də Mexikodakı podium hansısa mənada daha da rəmzi, hətta peyğəmbərcəsinə görünür…
