Meksikada podiumda on iki dünya çempionu titulunun sahibi bir araya gəlib. On iki – Kimi sayəsində.
Və mən çox istərdim ki, sevinən Ferstappenin əvəzinə podiumun ən yüksək pilləsinə Həmilton qalxaydı. Bax, əsl ideal uyğunluq bu olardı!
Mən təsəvvür edirəm ki, Lyuislə Lekler arasında növbəti qızğın duel ətrafında necə səs-küy qopub. Mənim fikrimcə, həmin vəziyyətdə həqiqət yenə də daha çox Lyuisin tərəfində olub. Qalib gəlmək mümkün idi, amma qələbə ona qismət olmayıb.
Ümumiyyətlə, mən istərdim ki, Ferrari sürücüləri bir-biri ilə mübarizə aparsınlar, amma eyni zamanda komandanın maraqlarını da unutmasınlar. Təəssüf ki, hazırda bu baş vermir.
İndi isə üzrlü sayın. Elə əvvəlcədən etiraf edim: mənim kimi idman haqqında həmişə böyük xalq romanı kimi danışmaq lazım olduğuna inanan bir insan üçün 1 noyabr 2026-cı il artıq həmişəlik qəlbimə ən doğma tarixlərdən biri kimi yazılıb. Hətta emosiyalarımı cilovlamaq mənim üçün çətin olur!
Meksika günəşi altında Kimi Antonellinin qazandığı dünya çempionluğu titulu – bu, sadəcə Formula 1 çempionları siyahısında daha bir italyan adı deyil. Və bu, Çiçço Askarinin triumfundan 73 il sonra baş verib.
Bu tituldə daha böyük bir məna var. Qarşımızda öz nümunəsi ilə, ilk növbədə, həmyaşıdlarına ən vacib həqiqətlərdən birini öyrədən çox gənc bir insanın formalaşma hekayəsi dayanır. Vasco Rossi necə də gözəl deyib, xəyal qurmaq hələ də mümkündür! Amma bunun üçün bir şeyi anlamaq lazımdır – xəyalları məşq etdirmək gərəkdir, onları sadəcə sosial şəbəkələrdə paylaşmaq yox!
Kimi böyük istedada malik insandır. O, artıq uzun bir yol keçib və qarşıda onu daha da uzun yol gözləyir. Mercedes-də ona inanıb və istedadına sərmayə qoyub yaxşı iş görüblər, amma Kiminin öz fədakarlığı, sağlam və möhkəm ailəsinin dəstəyi olmasaydı, heç nə alınmazdı. Və bu dərs yarış traslarının hüdudlarından çox uzaqlara gedir. O, bizə inamı qaytarır.
Sosial-mədəni mülahizələrə dərindən varmadan yalnız bir şey deyəcəyəm – Antonelli öz yeniyetmə səmimiyyəti ilə sözün həqiqi mənasında nikbinlik saçır. Nə gözəl hekayədir!
Amma burada daha bir məqam da var. Kökə bağlılığın sehri, öz torpağına mənsub olma hissi var. Dünyaya iki əfsanəvi insan bəxş etmiş həmin torpaq. Və məhz indi, avtoidmanda yeni dövrün və, bu sözü deməkdən çəkinməyəcəyəm, ümumən bütün İtaliya idmanında yeni epoxanın astanasında ən çox onları xatırlamaq istəyirəm.
XX əsrin ən böyük italyanlarından biri olan Enzo Ferrari, yəqin ki, Kimini bəyənərdi. Buna mənim diqqətimi Enzonun oğlu Pyer çəkib. Bəli, Ferrari 2006-cı ildə doğulmuş bu gəncdə, şübhəsiz ki, dörd təkər üzərində sürətə xüsusi hisslər bəsləyən hər kəsi birləşdirən o köhnə, az qala unudulmuş ehtirası qiymətləndirərdi. Çünki əsl Formula1 məhz budur – insani olanla texnoloji olanın qarşısıalınmaz vəhdəti. Ferrari xəyal qurmağı bacarırdı. Və budur, onun həmyerlisi Antonelli həmin xəyallardan birini indicə gerçəkləşdirib.
Mən bu sətirləri, yazmağın mənə heç vaxt qismət olmayacağından uzun müddət qorxduğum bu sətirləri, Emiliyanın daha bir yetirməsinin, daha bir böyük italyanının təbəssümünü xatırlayaraq bitirəcəyəm. Elə bir insanın ki, indi Kiminin bacardığını etməyə çalışıb.
Oktyabrın 23-də Alessandro Dzanardinin altmış yaşı tamam olardı. O da Antonellinin yolunun bir hissəsidir. O da bu hekayənin arxasında görünməz şəkildə dayanır. Və bu, həqiqətdir.
