Mən bunu belə ifadə etməyə icazə verəcəyəm: Şpilberqin istisinin ortasında Ferrari ona lazım olan soyuq duşu aldı. Ancaq Skuderiyanın xırda nəticələri İspaniyada Lyuis Həmiltonun uğurundan sonra hansısa ümidlər bəsləyən hər kəs üçün buzlu su vedrəsi təsiri bağışladı.
Dolamaq lazım deyil. Maranellodan olan bu əfsanə hər qələbədən sonra azarkeşlərdə güclü həvəs oyanışına səbəb olur – Ferrari fanatlarına bunu izah etməyə ehtiyac yoxdur. Üstəlik, bu dəfə mühərrikin modernləşdirilməsi üzrə ciddi tədbirlər elan olunmuşdu.
Qısaca desək, onlar işə yaramadı. Bazar günü Ferrari tamamilə rəqabətsiz idi, amma biz gördük ki, Corc Rassell yenidən qələbə əhval-ruhiyyəsinə qayıdıb. O, ən xoşxasiyyətli insan olmasa da, bu sürücünü döyüşkən xarakteri fərqləndirir.
İndi isə qırmızı maşınların temp problemi niyə olduğuna aydınlıq gətirməyə çalışmaq lazımdır, xüsusən də Həmilton yenidən çox yaxşı sürdü, amma yalnız beşinci yerdə bitirdi və bu nəticəni qəbul etməli oldu.
Amma Şarl Leklerin işi daha da pis idi. Maşına sürət çatışmaması bir yana, o, hazırda görünür ki, müəyyən psixoloji böhran yaşayır. Trasda o, Həmiltona uduzur – ehtimal ki, bu onun üçün xoşagəlməz sürpriz oldu və ona ciddi təsir edir. Nəhayət, köhnə həqiqət deyir: hər bir sürücünün əsas rəqibi onun komanda yoldaşıdır.
Bütün hörmətlə desəm, Lyuis Həmilton Karlos Sayns deyil! Və belə qarşıdurma başlayanda heç kim sizə kömək etməyəcək – özünüz özünüzə kömək etməlisiniz.
İndi gəlin himayəmdə olan sürücü Kimi Antonellidən danışaq. İki Qran Pri ardıcıl olaraq o, yalnız mənfi vəziyyətə düşmədi, həm də özü səhvlər etdi və fərdi hesabda onun Rassell ilə olan fərqi 40 xalınadək azaldı. Bu itkilər kifayət qədər əhəmiyyətlidir, bu çempionatın riyazi məntiqini nəzərə alsaq – təəssüf ki, yarış iki Mercedes sürücüsü arasındakı mübarizəyə çevrilir.
Amma əlavə etmək lazımdır ki, Avstriyada Kimi görünür ki, əyləclərlə bağlı çətinliklərə çempion üslubunda reaksiya verdi. Yarış məsafəsi bir dövrə daha uzun olsaydı, o Maks Ferstappenə hücum edər və bəlkə də ikinci yeri ələ keçirərdi.
Amma açıqdır ki, Mercedes komandasındakı atmosfer artıq soyuq müharibəni xatırladır və digər sürücülər Antonelli ilə Rassell arasındakı mübahisəyə müdaxilə etməsələr, vəziyyət yalnız daha da gərginləşəcək.
Ferrari mövzusuna qayıdaraq xatırladıram ki, onlar özlərini tamamilə dəyişə bilməzlər. Qarşıda hələ çox yarış var, SF-26 maşınının çatışmazlıqları tam aydındır – güc baxımından o Mercedes-ə və hətta ehtimal ki, Red Bull-a uduzur, üstəlik Maks Ferstappen komandası üçün ev sayılan trasda öz adət etdiyi, çempionvari sürücülük göstərdi.
Bir neçə gün sonra Formula1 Böyük Britaniyaya – Həmiltonun vətəninə qayıdacaq; məhz Silverstoun trasında 1951-ci ildə Ferrari və onun sürücüsü Froylan Qonsales dünya çempionatı etaplarında ilk tarixi qələbəni qazanmışdı. Bəlkə bu kifayət qədər güclü stimuldur?
